|
'Rennen!
Rennen!' riep haar man vanaf het dak, toen hij de enorme golven zag aankomen.
Het was een simpele opdracht, maar het bracht een vreselijk dilemma voor Sangeeta, zijn vrouw mee. Ze had drie zonen en maar twee armen.
Ze greep de jongste twee en vluchtte weg. Ze dacht en hoopte dat de oudste jongen, de zevenjarige Dinakaran, de meeste kans maakte de oprukkende golven voor te kunnen blijven. Maar Dinakaran volgde niet. Hij vloog naar de veiligste plaats die hij kende, het kleine hutje waar de familie woonde en dat slechts op 40 meters van de kust lag.
Sangeeta dacht dat ze hem nooit meer zou zien. Maar de hond van de familie zorgde ervoor dat dat wel gebeurde.
Terwijl het water
tegen de hielen van Sangeeta sloeg toen ze de berg opvluchtte, dook de vuile
gele hond, genaamd Selvakumar achter Dinakaran de hut in.
Bijtend en duwend deed hij alles wat in zijn macht lag om de jongen de berg op
te krijgen. Sangeeta, die zoals zoveel Zuid-Indiers slechts één naam
gebruikte, had geen idee van het drama dat zich beneden afspeelde. Toen ze de
hoofdweg over was en in veiligheid was met haar twee zoontjes viel ze huilend
op de grond. Wanhopig over het verlies van haar oudste jongen.
'Ik hoorde van anderen dat de muren van ons huis waren ingestort . Ik was zo zeker dat mijn zoon dood was,' zei de wanhopige 24-jarige moeder.
Selvakumar ziet er net zo uit als de andere honden in het dorp. Hij blaft zelden en laat de jongens over hem heen klimmen en aan zijn staart trekken, zonder dat hij ooit protesteert. 's Nachts komt hij binnen en slaapt met de familie. Ook al zetten ze hem steeds buiten. De hond brengt Kinakaran meestal naar en van school en speelt de rest van de dag spelend met de twee andere kinderen, of bedelt om eten.
Sangeeta's zwager gaf de hond aan haar nadat haar tweede zoon geboren was. Toen de zwager twee jaar geleden een ongeluk kreeg en stierf, noemden ze de hond naar hem. Sangeeta's familie woonde altijd al aan de kust, net ten Noorden van Pondicherry, een vroegere Franse kolonie.
De morgen van 26 december begon zoals altijd, met zonnige blauwe luchten en een koel windje. Sangeeta's man, R. Ramakrishnan, was al vroeg gaan vissen en kwam terug met een boot vol vis. Ze konden vanuit hun huis de oceaan niet zien door een flatgebouw van twee verdiepingen hoog. Toen ze een heel vreemd lawaai op zee hoorden, ging Sangeeta's man kijken. Toen hij de golven zag vloog hij op het dak van de flat en riep Sangeeta toe te vluchten. Toen moest ze haar vreselijke keuze maken.
Dinakaran is wat ouder dan de andere twee. Ik wist dat hij kon rennen en ik greep de jongste twee!' legde Sangeeta wanhopig uit.
Hij dankt zijn leven aan de hond.
'Selvakumar pakte me bij de kraag van mijn hemd,' vertelt de jongen als hij onder een paar bomen van de Pondicherry Universiteit zit, waar de familie wacht op hulp. 'Hij trok me eruit!'
Sangeeta vertelde dat ze huilde van vreugde toen ze haar zoon zag aankomen. De trouwe hond aan zijn zijde. De Tamils van Zuid India geloven dat het praten over de dood van iemand, hem daadwerkelijk dood kan maken. Sangeeta wil er dus niet meer over denken hoe ze zich zou gevoeld hebben, als haar zoon dit niet had overleefd.
Ze zei dat ze overtuigd is dat een speciale geest, misschien die van haar zwager, in de jonge gele hond woont. 'Die hond is mijn God', zegt Santeeta, terwijl Dinakaran aan haar voeten zit en Selvakumar op het warme asfalt vlakbij ligt te slapen. Welverdiende rust.
Chinnakalapet, India (AP)
Copyright © Dierenleed België